خواب بودم، خواب دیدم مرده ام              بی نهایت خسته و افسرده ام  

تا میان گور رفتم دل گرفت                      قبر کن سنگ لحد را گل گرفت
بالش زیر سرم از سنگ بود               غرق ظلمت، سوت و کور تنگ بود
خسته بودم هیچ کس یارم نشد                زان میان یک تن خریدارم نشد
نه رفیقی، نه شفیقی، نه کسی               ترس بود و وحشت و دلواپسی
آمدند از راه نزدم دو ملک                    تیره شد در پیش چشمانم فلک
یک ملک گفتا: بگو دین تو چیست؟      دیگری فریاد زد: رب تو کیست؟
هر چه کردم سعی تا گویم جواب           سدّ نطقم شد هراس و اضطراب 

از سکوتم آن دو گشته خشمگین             رفت بالا گرزهای آتشین
قبر من پر گشته بود از نار و دود           بار دیگر با غضب پرسش نمود

در میان عمر خود کن جستجو             کارهای نیک و زشتت را بگو
هر چه می کردم به اعمالم نگاه               کوله بارم بود مملو از گناه
کارهای زشت من بسیار بود                   بر زبان آوردنش دشوار بود
چاره ای جز لب فرو بستن نبود                گرز آتش بر سرم آمد فرود
چون ملائک نا امید از من شدند          حرف آخر را چنین با من زدند
عمر خود را ای جوان کردی تباه               نامه اعمال تو باشد سیاه
ما که ماموران حق داوریم                پس تو را سوی جهنم می بریم
نا امید از هرکجا و دل فکار          می کشیدندم به خِفّت سوی نار

 ناگهان الطاف حق آغاز شد            از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان              صورتش خورشید بود و غرق نور

بر سر خود شال سبزی بسته بود                    بر دلم مهرش عجب بنشسته بود
دو ملک سر را به زیر انداختند                          بال خود را فرش راهش ساختند
غرق حیرت داشتند این زمزمه                         آمده اینجا حسین فاطمه؟!
صاحب روز قیامت آمده                                  گوئیا بهر شفاعت آمده
سوی من آمد مرا شرمنده کرد                        مهربانانه به رویم خنده کرد
گفت: آزادش کنید این بنده را                          خانه آبادش کنید این بنده را
اینکه این جا این چنین تنها شده                      کام او با تربت من وا شده
مادرش او را به عشقم زاده است                     گریه کرده بعد شیرش داده است
خویش را در سوز عشقم آب کرد                      عکس من را بر دل خود قاب کرد
بارها بر من محبت کرده است                        سینه اش را وقف هیئت کرده است
سینه چاک آل زهرا بوده است                        چای ریز مجلس ما بوده است
اسم من راز و نیازش بوده است                      تربتم مهر نمازش بوده است
اقتدا بر خواهرم زینب نمود                             گاه میشد صورتش بهرم کبود
تا به دنیا بود از من دم زده                              او غذای روضه ام را هم زده
قلب او از حب ما لبریز بود                              پیش چشمش غیر ما ناچیز بود
با ادب در مجلس ما می نشست                   قلب او با روضه ی من می شکست
حرمت ما را به دنیا پاس داشت                        ارتباطی تنگ با عباس داشت
اشک او با نام من می شد روان                     گریه در روضه نمی دادش امان
بارها لعن امیه کرده است                             خویش را نذر رقیه کرده است
هرچه باشد او برایم بنده است                       او بسوزد، صاحبش شرمنده است
کشته اشکم، شفیع امتم                             شیعیان را مُنجِیَم از درد و غم
سختی جان کندن و هول جواب                      بس بود بهرش به عنوان عقاب
آری آری، هرکه پا بست من است                   نامه ی اعمال او دست من است
ناگهان بیدار گردیدم زخواب                            از خجالت گشته بودم خیس آب
دارم اربابی به این خوبی ولی                        می کنم در طاعت او تنبلی؟!
من که قلبم جایگاه عشق اوست                    پس چرا با معصیت گردیده دوست؟
من که گِریَم بهر او شام و پگاه                       پس به نامحرم چرا کردم نگاه؟
من که گوشم روضه ی او را شنید                  پس چرا شد طالب ساز پلید؟
شیعه بودن کی شود با ادعا؟                        ادعا بس کن اگر مردی بیا
پا بنه در وادی عشق و جنون                         حبّ دنیا را ز قلبت کن برون
حبّ دنیا معصیت افزون کند                           معصیت قلب ولیّ را خون کند
باش در شادی و غم عبد خدا                        کن حسابت را ز بی دینان جدا
سعی کن حرص و طمع خانه خرابت نکند        غافل از واقعه ی روز حسابت نکند
ای که دم میزنی از عشق حسین بن علی (ع)   آنچنان باش که ارباب جوابت نکند !